������

ยักษ์

posted on 30 Apr 2009 17:14 by yuri25648 in shortstories

บางคนอาจเคยพบยักษ์มาแล้วตนหรืองสองตน บางคนลงความเห็นว่าพวกเขาน่าเกลียดน่ากลัว ท่าทางไม่เป็นมิตร แม้ผมจะไม่ได้สนใจประเด็ณในจุดนั้นเท่าไหร่ แต่ความจริงแล้วการพบเจอยักษ์ครั้งแรกของผมไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีนัก

 

บ่ายวันอาทิตย์ในร้านอาหาร แอร์เย็นฉ่ำตัดกับอากาศร้อนภายนอก ผเพลงภาษาต่างประเทศเคล้าคลอบรรยากาศเป็นกันเองในร้าน ที่นั่น ผมพบยักษ์ตนหนึ่ง

ยักษ์กินเยอะมาก เขากำลังบรรจงตัดเนื้อขนาด 150 กรัม แต่ละคำที่เขากินจะเผยเขี้ยวที่ดูยาวและโค้งผิดปกติที่มุมปากทั้งสองข้าง  ข้างจานมีขวดเหล้าตั้งอยู่ เขาดื่มมันเหมือนน้ำเปล่า บนโต๊ะไกลตัวออกไปหน่อยมีจานแบบเดียวกับจานตรงหน้าเขาประมาณสามสี่จานวางซ้อนกันอยู่

ยักษ์ไม่ได้ตัวใหญ่เหมือนที่คนทั่วไปเข้าใจ กะเกณฑ์จากสายตาคงสูงประมาณร้อยแปดสิบ โอเคร้อยแปดสิบ อาจจะดูสูงไปหน่อยสำหรับมนุษย์สมัยก่อน แต่ปัจจุบันไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้ายักษ์หนึ่งตนเดินออกมาจากฟิตเนส คงไม่มีใครตะโกนขึ้นมาว่า เฮ้ย! นายเป็นยักษ์นี่!”

การแต่งตัวของยักษ์ก็ไม่ใช่ประหลาดอย่างคนทั่วไป ยักษ์ตรงหน้าผมใส่เสื้อเชิตแขนยาว มีสูทพาดอยู่บนเก้าอี้ ผูกไทด์ กางเกงสีดำ รองเท้าหนัง การแต่งกายแบบที่คุณสามารถเห็นได้ทั่วไปตามสำนักงาน    

กล่าวโดยสรุป นอกจากพฤติกรรมการกินที่ดูมากเกินปกติ รสนิยมของเครื่องดื่ม และ สรีระของเขี้ยวแล้ว ยักษ์ดูเหมือนคนธรรมดา

ผมเขี่ยพาร์เล่ย์มาไว้ตรงกลางจาน รวบส้อมมีด ดื่มน้ำล้างปาก คาโบนาร่าของที่นี่ไม่เลว ผมเรียกบริกรสาวที่ดูง่วงซึม สั่งกาแฟ

ยักษ์เพิ่งกินเนื้อเสร็จ เขารินวิสกี้ลงในแก้ว ประมาณสองในสาม ดื่ม อึกๆๆ วางแก้วเปล่า เรียกบริกรหญิงอีกคนที่อยู่ใกล้กว่า สั่งเนื้ออีกจาน

ผมเรียกบริกรหญิงท่าทางง่วงซึมคนเดิม บอกเธอว่าผมจะไปนั่งกับเพื่อนตรงด้านโน้นให้ เธอช่วยนำกาแฟไปเสริฟให้ที่โต๊ะ พร้อมเช็คบิล 

ผมเดินตรงไปที่โต๊ะของยักษ์

สวัสดียามบ่ายครับ ถ้าผมเดาไม่ผิดคุณคงเป็นยักษ์

ยักษ์มองผมด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

คุณเป็นใคร?

ผมบอกชื่อ ผมเป็นนักเขียน เขียนลงนิตยสารสุดสัปดาห์ผมบอกชื่อนิตยสาร ยักษ์ ร้องเสี้ยง อ้อ นิตยสารที่ผมเขียนดังพอดูอย่างน้อยก็มียักษ์หนึ่งตนรู้จัก

ยักษ์ทำหน้าครุ่นคิดสักพัก งั้นก็ขอโทษครับ เชิญนั่ง

คุณบอกว่าคุณเป็นนักเขียน ยักษ์หยุดสักพักรอให้ผมทำความเข้าใจ ผมเป็นนักเขียน ผมคิด เท่าที่ผมเคยอ่านคุณเขียนบทความเกี่ยวกับสังคม พวกวิพากษ์วิจารณ์อะไรประมาณนั้น...

ครับ  ผมพอมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่บ้าง

ยักษ์มองผมอย่างไม่แน่ใจคุณกำลังหาข้อมูลเขียนเรื่องยักษ์หรือ?

เปล่าครับ ผมมักเขียนเรื่องที่กำลังเป็นประเด็นในสังคม เรื่องการประท้วง เรื่องปัญหาความรุนแรงในบางพื้นที่ เรื่องโรคระบาดชนิดใหม่ ผ่านทางมุมมองของผม

ยักษ์ถอนหายใจ ฟุ้ว  งั้นก็ดีไป ตอนแรกผมนึกว่าคุณเป็นพวก กลุ่มล่ายักษ์ หรืออะไรทำนองนั้นซะอีก เป็นยักษ์สมัยนี้มันลำบากนะ เราไม่ได้อาศัยอยู่ตามป่าเขาอีกแล้ว เราต้องเข้าเมือง ปลอมมาเป็นคน เข้าทำงาน มีสมาคมกันบาง แต่ก็ต้องหลบๆซ่อนๆ เหมือนพวกองค์กรใต้ดินอะไรนั่นหละ อุฟ!” เขาคงเพิ่งรู้สึกตัวว่าพูดมากไปแล้ว

ผมไม่คิดจะเอาเรื่องพวกนี้ไปบอกใครหรอกครับ อย่างน้อยมองจากประสบการณ์ของผม ผมก็ยังไม่เคยเป็นคนรอบตัวผมพูดถึงเรื่องของพวกคุณเลย แม้แต่นิดเดียว ยิ่งเรื่อง กลุ่มล่ายักษ์ อะไรนั่นยิ่งแล้วใหญ่

อืม งั้น เออ ขออภัยที่เสียมรรยาท แต่ถ้างั้นคุณมีธุระอะไรกับผมหรือ?

ผมมองขึ้นไปที่เพดาน อันที่จริงถ้าจะพูดให้ถูกผมมองไปที่อากาศบนเพดานมากกว่า ผมคิด

ผมไม่เคยเจอยักษ์

ผมเมื่อร้อยปีก่อนก็คงพูดว่า ผมไม่เคยเจอมนุษย์

บริกรนำกาแฟของผมและเสต็กของยักษ์มาเสริฟ

เมื่อกี้คุณพูดถึง กลุ่มล่ายักษ์ มันคืออะไร?

อ้อ เออ จะว่าไงดีล่ะ มันก็เป็นกลุ่มคนที่ล่ายักษ์ ความหมายตรงตัว พวกนั้นล่าเขี้ยวยักษ์ เพราะเชื่อว่ามันมีพลังหรืออะไรสักอย่าง ผมไม่รู้หรอกนะ สำหรับพวกเรามันก็แค่ฟันสองซี่แค่นั้นเอง กับอีกพวกก็คือพวกที่ได้รับการปลูกฝังมา เหมือนเป็นตระกูลล่ายักษ์อะไรทำนองนี้ละ แต่สุดท้ายเราก็ถูกฆ่าแล้วเลาะเขี้ยวอยู่ดี  บางครั้งพวกเราก็ตอบโต้นะ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากหรอก อย่างที่บอกเราต้องปลอมมาเป็นคน ทำงานในสังคมของคน

เงียบกันไปอีกสักพัก ยักษ์มองผมเป็นเชิงถามว่า ผมกินอาหารของผมได้หรือยัง

ผมยิ้มพยักหน้า แล้วจิบกาแฟ

    

 คราบฟองนมกองอยู่ที่ก้นแก้วอย่างสวยงาม ยักษ์กินอาหารในจานหมดแล้ว ดื่มเหล้าจนหมดขวด เขากำลังเช็ดปากด้วยผ้าเช็ดหน้าที่ดูใหญ่กว่าปกติ

ผมต้องไปละยักษ์พูดขึ้นหลังจากเช็ดมุมปากทั้งสองข้าง ช่วงนี้งานยุ่งนะ เศรษฐกิจแบบนี้ แม้วันอาทิตย์ก็ยังต้องทำงาน

ผมมองยักษ์เดินข้ามถนนด้านนอกร้าน ส่วนผมใช้เวลาจมอยู่ในความคิดของตนเอง

ทั้งหมด ห้าพันเจ็ดร้อยสามสิบหกบาทคะบริกรที่นำบิลมาให้พูด

ห้ะ!!” ผมนำบิลมาดู  ร้อยสี่สิบสองบาทเป็นส่วนของผม ส่วนอีกห้าพันกว่าบาทนั่นของ ยักษ์

 ผมบอกแล้วการพบกับยักษ์ครั้งแรกของผมไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีเท่าไรนัก